اهْدِنَا الصِّراطَ الْمُسْتَقِيمَ ، بيانگر نياز و عشق بندگان به مساله هدايت و نيز توجهى است به اين حقيقت كه هدايتها همه از سوى او است ! سرانجام آخرين آيه اين سوره ، ترسيم واضح و روشنى است از صراط مستقيم راه كسانى است كه مشمول نعمتهاى او شده‌اند ، و از راه مغضوبين و گمراهان جدا است . و از يك نظر اين سوره به دو بخش تقسيم مىشود ، بخشى از حمد و ثناى خدا سخن مىگويد و بخشى از نيازهاى بنده . چنان كه در « عيون اخبار الرضا » ع در حديثى از پيامبر ص مىخوانيم : خداوند متعال چنين فرموده : « من سوره حمد را ميان خود و بنده‌ام تقسيم كردم نيمى از آن براى من ، و نيمى از آن براى بنده من است ، و بنده من حق دارد هر چه را مىخواهد از من بخواهد : هنگامى كه بنده مىگويد « بِسْمِ اللَّه الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ » خداوند بزرگ مىفرمايد بنده‌ام بنام من آغاز كرد ، و بر من است كه كارهاى او را به آخر برسانم و در همه حال او را پر بركت كنم ، و هنگامى كه مىگويد « الْحَمْدُ لِلَّه رَبِّ الْعالَمِينَ » خداوند بزرگ مىگويد بنده‌ام مرا حمد و ستايش كرد ، و دانست نعمتهايى را كه دارد از ناحيه من است ، و بلاها را نيز من از او دور كردم ، گواه باشيد كه من نعمتهاى سراى آخرت را بر نعمتهاى دنياى او مىافزايم ، و بلاهاى آن جهان را نيز از او دفع مىكنم ، همانگونه كه بلاهاى دنيا را دفع كردم . و هنگامى كه مىگويد « الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ » خداوند مىگويد : بنده‌ام گواهى داد كه من رحمان و رحيمم ، گواه باشيد بهره او را از رحمتم فراوان مىكنم ، و سهم او را از عطايم افزون مىسازم . و هنگامى كه مىگويد « مالِكِ يَوْمِ الدِّينِ » او مىفرمايد : گواه باشيد همانگونه كه او حاكميت و مالكيت روز جزا را از آن من دانست ، من در روز